...moving out.

naconvince nila ako na lumipat na ng blog site. ang hirap kasi magmaintain ng dalawa.

transferred to : www.johannalise.multiply.com

He never said that the cross would not be heavy...
He never promised victory without a fight.

it's been a really long time since i last blogged, really wrote something...something straight forward. at natutuwa ako nung nagsearch ako ng old articles. parang history repeats itself. only now, its different kasi parang ito na ang last of all the repetitions. this would be my last sem in up, in college. grabe, kiniclaim ko na na ako ay gragraduate. haha. :)

it feels weird. this week, i have 5 (or 6?) exams left, and a major paper. kakaiba lang yung feeling na ito na ang last stroke.. at pinapahirapan pa nila kami. haha. joke lang. ang senti lang na these are the last exams that i would be taking, ang the last paper i would be making in college. and its not even a psych paper. haha. 

acads aside (haha, i always put them aside). im missing the sunrise and the sunset, seriously. nagpapasalamat ako sa Lord for the stars every night since last week pa ata or two weeks ago. Seems like He knows i need them. one million stars falling from the sky. im missing the trees, and children. i know im moving on from a lot of things, pero somehow you can't help but feel na there's a part of you being left behind. because there is. and im not even sure of if i want it left behind. unavoidable ba yun? i sound like ranting. writing my thoughts without even thinking if its proper to put them into words. haha.

..realization: there's still the need to fight, be wounded..and learn. but its easier to fight the battle knowing its already won. you just have to reminded yourself of that. because when the swords starts clashing and shields break and your strength fails you, its hard to see a victorious end. i have to remind myself that.

ang scattered ko. pero sa friday pa ako magkakaron ng time to pick myself up. sana wala pang nawawalang pieces of me, or baka may mga naapakan na. haha. nakaisip ako ngayon lang ng music video concept out of that. wee. :)

i dont really know if im happy, maybe. or maybe i just have no time to think or feel if i am. why is there time? why can't we have our own time, difeerent among ourselves? why is life always bounded by the concept of time? its not even tangible, it doesn't even feel anything..no joy, no pain, no regret, no victory. sometimes, its stupid to asko those type of questions, knowing that everyone, even yourself has a ready answer for it. i dont know.

i really miss hanging around with kids. surrendering my armor, resting from the battle..to eat ice cream.

BURNOUT
Sugarfree

O, wag kang tumingin ng ganyan sa akin
'Wag mo akong kulitin, 'wag mo akong tanungin
Dahil katulad mo, ako rin ay nagbago
'Di na tayo tulad ng dati, kay bilis ng sandali

O, kay tagal din kitang minahal

Kung iisipin mo, 'di naman dati ganito
Teka muna lang, kelan tayo nailing?
Kung iisipin mo, 'di naman dati ganito
Kay bilis kasi ng buhay, pati tayo natangay

Tinatawag kita sinusuyo kita
'Di mo man marinig, 'di mo man madama

Im back.
Naisip ko na puro “articles” na lamang ang isulat. Patawad kung wala na munang personal updates.
………………………………….

Para kay Ronnie*  

Nagulat ako nung nakita ko syang muli nung huli kong punta sa Math.

Ayoko nang bunalik sa math building at sinabi ko sa aking sarili na hindi na ako babalik dun after ng pangalawa at huli kong math subject. Pero parang hindi ganun ang gusto ng nakakaalam ng lahat. Nagkaproblema ang subject ko at kinailangan kong bumalik balik sa math para asikasuhin ang grade ko.

At dun ko muling nakita si Ronnie. Nakaupo sya sa isa sa mga benches at binati nya ako. Tingin ko nalimutan na nya ang pangalan ko. Pero naalala pa din nya ako dahil sa isang bagay.

Naging klasmeyt ko si Ronnie sa physics 71.1, laboratory class. At hindi required sa course naming yun. Ewan ko ba kung bakit ko kinuha. 2 oras every wedenesday, at sobrang hirap ng mga exercises at lab reports. Ang layo pa ng nip. Minsan sinusumpa ko na ang sarili ko kung bakit ko ba kinuha ang subject na yun. Pero matapos ang lahat, narealize ko kung bakit hinayaan na makuha ko yun.

Nakilala ko sila. Si Ronnie, si Marcus* at Jing*. Groupmates pa kami at magkakasama sa table. And they are wonderful people.

Tinanong agad ako ni Ronnie kung nakalipat na ako sa physics, lagi nya kasi akong niloloko na magshift na ako. Sabi ko graduating na ako at pabirong sasabihin na sayang hindi ako nakalipat… may physics prof kasi silang inaasar sa akin nun. Genius si Ronnie. Pero alam kong yun nalang ang naalala nya tungkol sa akin. Pero okei lang. At least meron.

Siguro tinuro nila sa akin na may mga taong hinahayaan ng Diyos na dumaan sa ating buhay, kahit panandalian, na tulad ng isang sem. at pwedeng sa panahon na yon ay hindi natin alam kung bakit pero oo nga naman, we still have our whole lifetime to find out. Malay ko ba, magkita kami ni Ronnie ulit, at isa na syang genius scientist. Hehe. J

*binago ang mga pangalan para sa kapakanan ng mga taong nabanggit. J

ang tagal na. ang tagal na ng huli akong nagblog. pero baka hindi rin. matagal ba ang 14 days? sa tingin ko hindi, dahil ang bilis ng panahon. ilang araw nalang pasko na, tapos bagong taon. baka paglabas ko ng pinto graduation na.

after ups and downs, twists and turns, ito ang ilang updates sa aking buhay..para sa mga taong hindi ko natetext. btw, wala na pala ulit unlimited sa globe. baka dahil sa holidays.

*ang aking kaarawan. bow.
    maraming salamat sa Lord sa isang masayang araw. though personally ang hectic ng araw ko. pakiramdam ko takbo ako ng takbo..punta dito at punta dun. parang ang sarap sumigaw na "birthday ko ngayon, please pahinga naman". pero hindi. still masaya naman ako na naging maganda ang buong araw. salamat sa aking pamilya, sa aking chocolates, sa esbi, sa exec, sa kcmates, sa ivmates, sa churchmates, sa captivating, sa aking mga roxas girls na wednesday palang ay bumati na. 
  
    super pinaiyak nila ako. salamat sa Lord sa buhay nila. hanggang ngayon nagtatanong pa din ako kay Lord kung bakit ako. thier lives are so precious, ang unworthy ko to take care of them. the Lord is teaching me a lot of things throught thier lives. at super grace, grace and joy to see the how God works in their lives, first hand. naiiyak nanaman ako habang tinataype ito. promise, everytime nikwekwento ko sila, overworked talaga ang tear glands. *tears* they are blessings, so much.

*and nmat.
    salamat sa Lord at natapos na cya. masaya naman ako habang nagtatake ng exam. sana masaya din ang result. :) haha. nakapagpasa na din kami ni jardynne momo ng pgh form kahapon. ang weird ng kaligayahan ko. alam ko kasing on my own hindi talaga ako makakapasok dun. at kung mangyayari man yun, sobrang grace talaga. naooverwhelm lang ako sa lugar. *tears* at sobrang mahal ko kasi ang pagsakay sa mga tren, may article ata ako dati about dun sa past entries... eniwei, pagbaba ng lrt1 sabi ko kay jardynne, 'let us welcome our destiny with open arms'. tawa lang kami ng tawa habang iniimagine ang buhay namin dun. namili pa kami ng mga bagay sa tiangge. 
 
   pauwi, may kinandong ako na bata sa mrt. kasi yung momi nya ay kandong yung younger kapatid nya na girl. mga 2 or 3 yeras old siguro cya na boy. ang sarap lang umiyak sa tuwa. ang sweet ni Lord. hindi ko alam kung bakit hinayaan nya yun mangyari. pampalubag loob na hindi ako makakapasok sa pgh? o affirmation na magdodoctor ako? hindi ko alam. ayokong isipin, masusurprise nalang ako balang araw.

*ang skul.
    skul pa din. madaming requirements. mabuti nalang mahal ko ang mga subject ko ngayon. kaso may problemat ata ako, im living so much in the here and now. dahil ata sa huling librong binasa ko, ang time traveller's wife. nalilimutan ko ang future. kaya tuloy madalas akong magcram. nalilimutan ko din madalas ang dates, kung anong araw na, at kung anong schedule ko for that day. salamat kay momo na forever nagreremind at hindi ako pinagtatawanan. 

    napakaganda din ng UP! ang daming christamas lights. ngayon ko lang narealize na mahilig pala ako sa mga ilaw. all sorts and sizes. basta light, lalo pag madilim ang paligid. ang dami na ding mga tiangge, at yung 10pesos store!!!! waah. its the best! nakakaiadik din ang ganda ng sunken ngayon. green na green ang mga damo. hiyang pala sila sa pasko, parang pati sila masaya din.

*songs. ang mga kanta ng buhay ko at the moment.
    hossana at lead me to the cross ng hillsong. umagang kay ganda ng bamboo and the children. how to save a life ng the fray. you and me ng lifehouse. tabing ilog ng barbie's cradle. gone ng switchfoot.

*themes
    the prayer of david: 2nd samuel 7. 2nd corinthians 1 and 2. 
    may mga tinuturo sa akin si Lord ngayon. madami pala. ang karamihan masakit or alam kong parating na masakit. buti nalang may grace, na alam natin na pinadadaanan sa atin yun ni Lord for us to be more like Him. pero masakit pa din talaga, kahit naman si Jesus nasaktan. salamat sa assurance na hindi Nya ako iiwan, at maiintindihan Nya ang mga hikbi at mga luha. 

    "anyone who says sunshine brings happiness has never danced in the rain" -anonymous. yan ang nakalagay sa card na ibinigay sa akin ni ate charm. nay, syempre sina bi ko talaga. iyak ako ng iyak sa kanyang sulat. somehow alam ko kasi na yun ang pinapagawa sa akin ni Lord. na umalis sa comfort zone and to find beauty even in the things na hindi ko gusto. grabe, umiiyak nanaman ako. nais kong ishare ang ilang linya ng sulat ni nay charm .na sinulat ko ng walang paalam sa kanya. sori nay.
    "But nak, i pray that on your 20th year, you would see the rain in an entirely different light and may you dance in the rain. dance in the rain of your struggles, dance in the rain of your victories. let us dance in the rain of His love nak. and also, we may never know, it wans't in the ray of sunshine, but in the drops of rain where God will give us what we have been looking/asking/desiring for. and sometimes, it is in the wet, splashy, muddy, cold rain that we find God." 
 
   if it is where God is, we would rather be there diba? yun ang pinakamagandang lugar, ang pinakamasya. nay, im still learning to love the rain. sana i would get there on time. in the perfect time.

napakabuti ng Panginoon. and papuri at pagsamba ay sa Kanya lamang.

._._._._._._.

para kay sir rene.

nabalitaan ko na may dalawa daw na propesor ng CAL ang magkasunod na pumanaw. nalungkot ako. kakaalis palang ni sir david, tapos ngayon, meron na naman. ang naisip ko nun, tapos na ang panahon nila. they have served their time, and they did it well. hindi ko naman alam na sir rene pala ang isa. december 5 ng madaling araw, heart attack.

2nd year. 2nd sem. Cal 209. MTh. 830-10. MP10.
pumapasok ako nun sa pinakauna kong klase sa linggo, madalas nakaskirt na ako dahil pe ang sunod ko na klase. madalas late si sir, ang mga dahilan nya dahil lasing sya nung nakaraang gabi, o masama ang pakiramdam nya. magsasalita pa muna sya at magkukwento. magchecheck ng attendance at pagkatapos halos 40 minutos nalang ang natitira para sa klase. partida, maaga pa cya magpapalabas nun. hindi ko alam kung bakit gustong gusto ko ang pagpasok sa klase na yun.

terror si sir, namamahiya, paminsan nagmumura pag nagkukwento, masungit at mataas ang expectations. malabo ang mata nya kaya madalas sa harap ako umuupo, at kahit minsan, hindi ako natawag para magrecite. hindi din ako natawag para makipagduelo sa mga akda namin. ewan ko ba kay sir, baka naawa sa akin. marami sa mga kaklase ko ang takot sa kanya, lalo na ang mga freshie. at alam kong nagiisip sila kung bakit pa nila kinuha ang klase na yun. hindi ko alam kung bakit masaya ako sa klase na yun.

siguro dahil kay sir rene villanueva. tuwing Mth, inaabangan ko ang mga kwento ni sir. pakiramdam ko kasi ang wise nya. kakaiba sya at bilib ako na wala cyang pakialam sa sasabihin ng mga tao sa panlabas nyang mga gamit, mukhang masaya naman sya dun eh. minsan pumasok sya sa klase na naka orange na shirt at orange na pants. yung payong nya multicolored na malaki. mahilig nyang i-drag yun sa sahig pag naglalakad cya. yung bag nya digimon ang design. nakakatawa pero habang tinatype ko ito ngayon, umiiyak ako dahil wala na si sir. hindi ko na mapapapirmahan ang mga children's book na meron ako na sinulat nya.

nakakatuwa si sir na madalas ang bitter nya sa buhay pero ang sasaya at ang gaganda ng mga librong pambata sa sinulat nya. naging part pa cya ng admin ng batibot, kahit ayaw nya sa mga bata. nanalo ng madaming palanca at minahal ng mga estudyante. alam kong mahal din ni sir ang mga estudyante kasi kahit nagkakasakit sya at mahina na ang katawan ay sige pa din sya sa pagtuturo. at kahit ganun, alam kong mabuti ang puso ni sir. yung personal--koleksyon nya ng mga sanaysay tungkol sa kanyang buhay ay nagpapakita nun. grabe.

wala na si sir, pero parating andyan ang mga sinulat nya na magbibigay sa atin ng mga magagandang alaala tungkol sa buhay nya. nagpapasalamat ako na naging guro ko sya, oo, mababa ang grade na binigay nya sa akin, pero hindi ko ipagpapalit ang semestre na yun. naiyak ako nang makita ko muli ang litrato ni sir sa kule. mas malusog cya at nakangiti sa kuha na yun. at ganun ko sya gustong maalala.

"in our lives, may people come and many people go...some stay...and only a few leave imprints in our hearts."
 

Ang ganda ng enchanted. Ang ganda ng enchanted. Ang ganda ng enchanted. Ang ganda ng enchanted. Ang ganda ng enchanted. Salamat pepper at jardynne, I owe you millions of hugs. Manood kayo. J

Naalala ko yung post ko super dati pa…why I do believe in fairy tales and happy endings. Grabe, stunned pa din ako sa ganda ng movie, bukod sa feel-good talaga cya. Ramdam mo yung pagka-animated nya kahit na real life ang mga tao. And yes, they burst into songs, very Disney nga naman. Nakakatawa pa na pakiramdam ko ay kumakanta sa isip ko yung song na, “I’ve been dreaming of a true love’s kiss…” nakakaadik. It’s one of those movies that would make you smile, cry, laugh, hope and yes..love the idea of loving. Its like love is the only thing valuable in the world… you step out of the cinema floating and with an inexplicable smile. And every once in a while you tend to lapse out of reality into the world of fairy tales. It gives hope, much much hope and optimism…in a world like this, we need a lot of that. 

Ang lamig na pala ng panahon. After ng tatlong bagyo, lindol at ni trillanes…Welcome december, welcome pasko. Hindi ko alam kung welcome ba talaga sila for me pero for the sake of humanity and the joy that comes with it, sige na nga. At least I have something to look forward to.

Advent service din kanina kila mama. At wala akong ginawa kundi ang manood at makipaglaro sa mga bata. Ang pinakamatanda sa kanila ay 2 years old. Imagine, hindi pa nga sila magkapag-utter ng mga words. Ayun, enjoy kami sa sign language. At super cute nila, adik sila sa piano. Wala naman silang ginagawa kundi ipalo ang mga kamay nila sa mga keys. Pero promise, ang saya nilang panoorin. Nakakatuwa ang mga bata, they just love you for who you are..without pretensions and complexities. They don’t really care if you’re not at your best, they just want you there. And they make you feel that you are the most special person in the world…kasi they cry pag hindi ka na nila nakikita. And they are so happy at hopeful. Kids are God’s visible opinion that the world should still go on. They are living proofs of hope, of second chances, of faithfulness and love.  

 Why is sleeping beauty like the snow queen?

"the flower that blooms in adversity is the rarest and most beautiful of all."
-Emperor, Mulan-

finally.

after 11 days ay nakaenroll na din ako nung monday. buti inextend nila ang enrollment kundi ang dami na naming out of school youth. ito na yata ang pinakanahirapan akong enrollment, considering na graduating pa ako sa lagay na ito. umabot po sa lebel ng pagtetext ng aking prof na nasa bacolod ng student number ko sa department para lang maenlist sa anthro.. salamat sir bot at kuya jere. :) doumo arigatou gozaimasu.

pero grabe yung grace ni Lord...yung patience at peace na binigay Nya sa akin na makukuha ko ang mga subject na dapat kong kunin. nadepress na talaga ako nung mga thursday na. ang sarap umiyak. pero perfect ang timing ni Lord..as in. hindi lang dito, pero sa lahat ng bagay. nakakatawa lang na lagi akong nagrereklamo sa Kanya lalo na pag malapit na ang deadline. at nakakatawa din ang devotions ko nung araw na nakuha ko yung subject (friday)...a thousand day is like a day and a day is like a thousand days with the Lord. amazing din kung paano Nya inorchestrate ang pagkakuha ko ng subject kahit sa bawat pagaantay ko sa pila. nakakatawa na may mag katanungan cyang sinasagot habang nagaantay ng validated form at kahit sa pagpila sa OUR.

ang sayang makita ang UP ng masaya at madaming tao. kahit ang esbi tambayan, marami na ulit tao, at masaya na ulit. grateful din ako sobra sa mga class ko ngayon. lalo sa hapon 10..kahit hirap talaga ako.  *wee*

medyo nahahabol ko na pala ang oras ngayon. hindi na cya ang humahabol sa akin...*smiles*

wala akong masabi...hindi marami..pero hindi dapat i-blog.

hay.

pahabol: wala palang connect yung quote sa article. ang ganda lang. peyborit ko kasi ang mulan.

.;MADE ME GLAD:.

I will bless the Lord forever
And I will trust Him at all times
He has delivered me from all fear
And He has set my feet upon a rock

And I will not be moved
And I'll say of the Lord....

You are my shield
My strength
My portion
Deliverer
My shelter
Strong tower
My very present help in time of need

Whom have I in Heaven but you?
There's none I desire beside you
You have made me glad
And I'll say of the Lord....

Psalm 46.

Staying still, holding on, looking up to the heavens amidst the roaring sea.

I thank God for today’s message sa church. Grabe yung reassurance Nya of His protection, control and grace. Truly, this is His work and He will see it through.  Ang sarap ng ganito, yung feeling na wala kang aalalahanin kahit ang dami dapat. Haha.

Naglalakad ako sa UP nung Friday, first day of class. Galing ako ng Arki, papuntang tambayan via the acad oval. So mahabang lakaran talaga ito. At grabe, ang ganda ng mga puno. Especially the acacias, with their branches reaching up and out to the acacia trees across the street. Hindi ko maiwasang magpuri sa Panginoon dahil sa kanila. Every tree intricately designed ang patterns ng branches at leaves. I asked God, pati po pa yung pagtubo ng bawat dahon at bawat sanga alam Nyo?  And I know He does. Kung ano ano pa tungkol sa mga genes ng mga puno ang naisip ko. At na-amze ako sa kung paani sila inaalagaan ni Lord. Keeping them strong and study. And they look happy as well. Hindi ko alam kung paano, pero you just seem to know if a tree is happy or not. And Up trees are happy, full of memories… at kung tao lang sila, they would have been really wise.

At nagpapasalamat ako ni Lord na kung ganon Nya alagaan ang mga puno, much more tayo. And I look up, smile all the way to esbi tambayan. J

Finally, nakauwi na din ako sa bahay. After 10 days. J natulog ako halos buong araw gumigising lang para kumain, magbasa at mareply sa mga text. Pagod din siguro pero factor din na gusto kong tumakas at magtago sa mundo. Hindi pa ako handing balikan ang aking mga iniwan. Pakiramdam ko hinahabol ako ng oras pero hindi ko naman alam kung paano ko haharapin ang bawat araw.

Nagpapasalamat ako sa Lord sa isang buong sem na nagdaan. Truly I was standing on grace, living and breathing it. Sa lahat ng aspeto ng buhay ko. Nagpapasalamat din ako sa natapos na LDMC. Grabe ang pagkilos ng Panginoon at overwhelming ang pakiramdam na magamit para sa fulfillment ng mga plano Nya.

Medyo malungkot lang ako ngayon dahil sa mga realizations tulad ng masyadong mabilis ang oras. At nung camp, naisip ko lang na baka huling lcdc ko na un. Nagtatanong ako nung post camp sa Lord kung kalian kya kami ulit magkakasamasama ng ganito. Graduating na ang halos lahat sa aming magkakasama, mga 2k6 kahit ang mga minahal ko nang mga tao sa 2k7 at ang mga iba pang iv. Ang bigat sa loob na iwan ang stage na ito ng ating buhay.  Dagdag pa ang mga bagay na pinagdadaanan ko. Sana pag kumain ako ng ice cream maayos na ang lahat. Pero alam kong hindi.

Sa totoo lang hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sem na darating. Ang acads, ang mga pangyayari sa esbi, mga kaibigan, mga anak.  Napakaprecious ng bawat minuto. Pero tulad nga ng sabi ni ate mitzie na galing sa Hebrews 12, THE LORD IS SHAKING EVERYTHING SO THAT IN THE END, ONLY THAT WHICH CANNOT BE SHAKEN WILL REMAIN.  Naisip ko lang, sa esbi, kahit wala na yung tambayan, nandyan pa naman ang isa’t isa, ang pagmamahal ng Panginoon at ang pagmamahal namin sa bawat isa, ito yung mga bagay na hindi nila maaring kunin. May mga bagay na mas mahalaga na dapat nating ipagpasalamat.

Nagpapasalamat pala ako sa Lord sa ldmc kasi nakita ko ulit ang sunset, ang mga bituin, mga bulaklak, ang mga bundok at ang lawa. Ang ganda ganda ng nakita naming sunset. Kasi habang palubog na yung araw sa kanluran, parang hinahabol sya ng buwan na nasa silangan. Ang ganda kasi maliwanag pa ay may buwan na. ang saya.

May pinagdadaanan pala ako ngayon na maari kong sabihin sa pamamagitan ng kwento na ito:

Mahilig ako sa mga bata. Sila ang isa sa mga dahilan kung bakit ako nagpapatuloy. J  at may isang bata na sobra kong minahal at inalagaan…pero alam kong darating ang araw na kailangan ko syang iwan. Kailangan nyang matutunan na lumakad mag-isa, tumayo sa pagkakadapa ng walang nagaalalay sa kanya, at ang maging masaya kahit wala ako dun. Masakit na I will just be watching from a distance. Grabeng control din sa sarili yung kailangan lalo kung nakikita ko na syang nasasaktan, na kung pwede lang tumakbo at iligtas sya. Pero he has to grow up. Sa ngayon, kailangan ko syang iwan para matutunan ang mga bagay na dapat nyang matutunan on his own. Hindi ko alam kung maiintindihan nya, pero baka mas magulo lang pag pinaliwanag ko pa. ayoko nang ituloy…haha.

Ang scattered ata ng thoughts ko…parang may ADHD lang.

Ito muna.

Smile. J